Verloren klanken

Verloren klanken
Kleuren de horizon

Een doek nimmer vergeten
Verborgen onder lagen stof.

Toont kwetsbaarheid
In fragiele kleuren.

Gevlucht of gebroken
Wist ze niet te spelen.

Door zichzelf verlaten
Brak ze met tijd.

Tijdloos was de ruimte
Waar ze dromend dwalen kon.

De horizon voorbij
Meende ze los te zijn.

Tot gekende klanken
Haar horizon bereikten.

Karen Nadine ~ 2007

Gebroken werkelijkheid

Ik wilde
verdwijnen
In de adem van
tijdloosheid
verdrinken
in golven van
vergetelheid.

Ik dronk
de nieuwe tijd
overstapte
de sporen van
verloren realiteit
verdwaald
spoelde ik aan
op het strand
waar ik eens
stond
in scherven
gebroken werkelijkheid.

Met mijn voeten
nog in t gebroken glas
voel ik de wonden
van wat was
verward
neem ik de scherven
vertwijfeld
over het sterven
van de liefde in mij
de scherven weerspiegelen
geslepen de werkelijkheid
ze was nooit gestorven
slechts verdwenen
toen ik
het spoor bijster raakte
van mijn liefde
voor jou.

Karen Nadine ~ 2005