Zwijgende kerkers

Zwijgende kerkers

De cirkel wordt kleiner
haar banen nauwer
het uur van de waarheid
tikt haar eigen tijd
sneller
korter
tot ze stilstaat

Tijdloos lijken de ruïnes
de zwijgende kerkers
van mijn bestaan
ik raak ze aan
kwetsbaar
breekbaar
tot ze spreken.

In een mist van tranen gehuld
de diepere pijn onthuld
wieg ik het verdriet
tot ik haar in slaap heb gesust
dromend
zwevend
tot ze wegvliegt.

Karen Nadine ~ 2004