Dualiteit ademt haar unieke beweging

Dualiteit beweegt haar eigen stroming
Ademt haar unieke ritme
Soms pakt ze je hand en wil met je dansen
Dan weer danst ze alleen, haar ogen gesloten
Laat zich leiden door haar innerlijke vuur.

Duaal is ze in haar bewegen
Ze geeft
Ze verlangt
Ze verleidt
Ieder in haar eigen stukje.

De onderdanige sub die zich wil geven
De masochist die jouw pijn wil ervaren
De slet die haar geilheid wil voelen
Het kleine meisje dat haar intiemste verlangen delen wil.

Ze zijn allen mij
Allen willen ze de Jouwe zijn
Een gedeeld verlangen
Te willen ervaren
Te willen Zijn.

De innerlijke onrust verleiden
De stilte beroeren
De rust te omarmen.

Dualiteit stroomt haar eigen beweging
Ze volgt jou
In ieder aspect.

Ze ademt….de rust van thuiskomen in haar Zijn
Veilig in jouw beweging
Geborgen in jouw ademen.

Dit licht is haar te fel

Geboeid aan de beweging verdwaal ik in een beleving van diepte. Serene stilte overschreeuwt mijn onrust, ze voelt zich ongehoord. Mijn dwalen, mijn dolen. Door ketens van overgave getemd raakt ze los van haar kern, voelt zich verloren in een eindeloze ruimte. Ze vliegt hoog, ze duikt diep, reikt naar de horizon waar het licht lonkt terwijl ze verlangt naar de typische duisternis die haar zo bekend is.
Vederlicht draagt warmte haar in een gewichtloze ruimte die niet de hare is.

Ze wil aarden, deze beweging smoort haar. Ze mist de grond onder haar voeten, de geborgenheid van donkerte, dit licht is haar te fel.

Karen Nadiine ~ 2017

In het hier en nu verdwaald

Dwaal ik mijn eigen wereld, in het hier en nu verdwaald. Niet het verleden, niet de toekomst maar het is het heden waarin ik mezelf lijk te verliezen. Een ongrijpbare leegte die zich niet vangen laat ketent mij. Een troosteloze eenzaamheid grijpt mij naar de keel.

In de geborgen warmte manifesteert zich een sluimerende stilstand, een passief zijn die drijft op bekende communicatie. Deuren staan open, sommigen sluiten zich en het zicht kenmerkt zich met de bekende contouren van een beleving die zowel intens als vertrouwd is.

Ik weet niet meer welke passen te zetten, waar de dans te vinden die mij boeien kan, waar de sprankeling te vinden die het vuur in mij opnieuw kan laten oplaaien.

Karen Nadine ~ 2017