De Duale dans van ons Zijn

Wanneer je me de diepte toont spring ik, zonder aarzeling.
Ik drijf in een gewichtsloze ruimte, gestuurd door jouw nemen, genomen door jouw duidelijkheid.
In de donkerte opent het licht zich, ze neemt me op, ik ben haar, of is zij mij..

Diverse grijstinten dwarrelen een eigen pallet.
De duale dans van ons Zijn brengt ons op plaatsen onbekend maar zo bemind.
Er is een leiden, er is een volgen. Er is een lijden, mijn lijden.
Ik volg, ik lijd, ik geef. Mijn diepte reik ik je aan, je springt zonder aarzeling.

We drijven in een gewichtsloze ruimte, gestuurd door ons delen.
Des te harder je eist des te dieper ik duik.
Des te meedogenlozer je neemt des te breder mijn verstilde glimlach.

Licht danst met me, in me, om me.
Ik omarm haar en fluister…wat heb ik jou gemist….

Karen Nadine ~ 2016

Ongrijpbaar Dwalen

Er is een ongrijpbaar dwalen, mijn Zijn aan de wandel en ik die haar tracht te volgen. Soepel is haar beweging, stram en stijf de mijne.

In de gewichtsloze ruimte waarin zij zich beweegt voel ik mij verloren.

In de bewegingen die zij maakt voel ik mij tekort schieten.

Ze is mij en toch zo onbereikbaar.

Ze ademt mijn hele zijn en toch blijft ze ongrijpbaar en drijft verder bij me vandaan.

Alsof ons bewustzijn is verscheurd. Ik zie de breuklijn, diep groeven snijden  in het eens zo gladde oppervlak.

Karen Nadine ~ 2016

Geketende overgave

Ze danst, ik volg haar
De melodie van haar bewegen stemt melancholiek
Er siddert een onbegrepen eenzaamheid
Een onuitgesproken stilte die haar gijzelt.

Ze zoekt, ik volg haar blik
De heftigheid van haar verlangens snijden in mijn ziel
Er leeft een ongekende passie die eenzaam danst
Een geketende overgave die niet tot leven komt.


Karen Nadine ~ 2016